Reklam
Reklam
MANŞET

HAYAT MASAL GİBİ: BİR VARMIŞ, BİR YOKMUŞ…

HAYAT MASAL GİBİ: BİR VARMIŞ, BİR YOKMUŞ…

Herkes başkasının hayatını konuşuyor, peki kendine dönüp bakan var mı?

Hayat, bazen bir masal kadar güzel, bazen de acı gerçekleriyle insanı yüzleştiren uzun bir yolculuk… Bir varmış, bir yokmuş derler ya; bugün var sandıklarımızın yarın olmayacağını, gerçek zannettiklerimizin ise çoğu zaman bir görüntüden ibaret kaldığını ne çabuk unutuyoruz…

Günümüz dünyasında öyle bir yaşamın içindeyiz ki artık gerçek hayatla sanal hayatın sınırları birbirine karışmış durumda. İnsanlar birbirlerinin hayatlarını takip ediyor, kimin ne yaptığını, nerede olduğunu, ne giydiğini, ne düşündüğünü çok iyi biliyor. Herkes herkes hakkında bir fikir sahibi. Ancak iş insanın kendisine dönüp bakmasına gelince ortalık bir anda sessizliğe bürünüyor…

Sosyal medya denilen sanal dünyanın içinde herkesin söyleyecek bir sözü, verecek bir hükmü, eleştirecek bir insanı var. Klavyenin başına geçen herkes bir anda bilge, herkesin hayatına yön veren bir akıl, herkesin yanlışını gören bir otorite kesiliyor. Birkaç cümleyle insanları yargılıyor, hiç tanımadığı hayatlar hakkında ahkâm kesiyor, kendi doğrularını başkalarına kabul ettirmeye çalışıyor.

Peki, hiç düşündük mü? Başkalarının hayatına bu kadar yakından bakarken kendi hayatımızı ne kadar tanıyoruz?

İNSAN ÖNCE KENDİ AYNASINA BAKMALI

Asıl mesele başkalarının ne yaptığı değil, bizim nasıl bir insan olduğumuzdur. Çünkü insanın en büyük sınavı başkalarının kusurlarını bulmak değil, kendi eksikleriyle yüzleşebilmektir.

Ne yazık ki bugün birçok insan, başkasının hayatındaki en küçük yanlışı büyütürken kendi yanlışlarını görmezden geliyor. Başkasına öğüt verirken kendi söylediklerini yaşamıyor. Dürüstlükten söz ediyor ama dürüstlüğün gereğini yerine getirmiyor. Saygı bekliyor ama saygı göstermeyi unutuyor. Adaletten bahsediyor ama iş kendi çıkarına dokunduğunda adaleti bir kenara bırakabiliyor.

Oysa insanın karakteri, sosyal medyada yazdığı birkaç güzel sözle değil; kimse görmediğinde nasıl davrandığıyla, çıkarı olmadığında nasıl bir duruş sergilediğiyle, zor zamanlarda kimin yanında durduğuyla belli olur…

SANAL DÜNYANIN KAHRAMANLARI, GERÇEK HAYATIN NERESİNDE?

Bugün sanal dünyada cesur olmak kolay. Bir tuşa basmak, ağır sözler söylemek, insanları eleştirmek, hatta hiç tanımadığın birinin hayatı hakkında hüküm vermek birkaç saniyelik iş. Ama gerçek hayatta aynı cesareti göstermek, yüz yüze konuşmak, hatasını kabul etmek, gerektiğinde özür dilemek ve verdiği sözün arkasında durmak o kadar kolay değil. Çünkü klavyenin arkasına saklanmakla hayatta bir duruş sergilemek aynı şey değildir. İnsan, sanal dünyada kendisine istediği gibi bir kimlik oluşturabilir. Mutlu görünebilir, başarılı görünebilir, herkese hayat dersi verebilir. Fakat hayatın gerçekleri bir gün mutlaka insanın karşısına çıkar. O zaman ne beğenilerin ne yorumların ne de sanal alkışların bir anlamı kalır. Geriye yalnızca insanın karakteri, vicdanı ve yaşattıkları kalır…

HERKESİ TANIMAYA ÇALIŞIRKEN KENDİMİZİ UNUTTUK

Belki de günümüz insanının en büyük yanılgısı budur: Herkesin hayatını çözmeye çalışırken kendi hayatının muhasebesini yapmayı unutmak. Kim haklı, kim haksız? Kim ne demiş, kim ne yapmış? Kim kiminle görüşmüş, kim nerede hata yapmış? Bitmek bilmeyen bir merak, bitmek bilmeyen bir yargılama…

Oysa insan biraz da kendine zaman ayırmalı. Kendi sözlerini, davranışlarını, kırdığı kalpleri, verdiği sözleri ve yerine getiremediği sorumlulukları düşünmeli. Çünkü başkasının hayatını konuşmak kolaydır; kendi hayatının hesabını vermek ise cesaret ister.

Unutmayalım ki kimse kusursuz değil. Hepimizin eksikleri, hataları, yanlış kararları ve pişmanlıkları var. Önemli olan bunları başkalarının üzerinden örtmeye çalışmak değil, kendi içimizde yüzleşebilmektir…

SON SÖZ: HAYAT BİR VARMIŞ, BİR YOKMUŞ…

Hayat gerçekten de bir masal gibi…

Bugün yanımızda olan yarın olmayabilir. Bugün sahip olduklarımızı yarın kaybedebiliriz. Zaman geçer, insanlar değişir, yollar ayrılır. Geriye dönüp baktığımızda ise ne kadar konuştuğumuzdan çok, nasıl yaşadığımız ve insanlarda nasıl bir iz bıraktığımız önem kazanır. Bu yüzden başkalarının hayatına yön vermeye çalışmadan önce kendi yolumuzu düzeltelim. İnsanları yargılamadan önce kendimizi sorgulayalım. Klavyenin arkasında kahramanlık yapmak yerine gerçek hayatta insan olmanın sorumluluğunu taşıyalım.

Çünkü insanı değerli kılan, kaç kişiyi eleştirdiği değil; kaç insanın gönlüne dokunduğudur. Ve unutmayalım…

Ayna başkalarının yüzünü göstermek için değil, insanın önce kendi yüzüyle karşılaşması içindir. Hayatın en büyük gerçeği de şudur: Herkes başkasının hikâyesini anlatabilir ama sonunda herkes kendi hikâyesinin hesabını verir.

Hasan GİRGİN

Reklam
Reklam

Tekirdağ Yerel Gazeteler