Makamlar geçici, insanlık ve karakter kalıcıdır…
Hayat dediğimiz uzun yolculukta herkesin bir hesabı, bir hedefi, bir de ulaşmak istediği bir makamı vardır. Kimi bir yerlere gelebilmek için kapı kapı dolaşır, kimi insanların desteğini arkasına alır, kimi de kendisine uzatılan bir eli tutarak yol alır. Ancak asıl mesele, o kapılardan içeri girdikten sonra nasıl bir insan olarak kalabildiğidir.
Ne yazık ki günümüz yaşamında sıkça karşılaştığımız bir gerçek var: İnsanlar bir yerlere gelebilmek için dün tanıdık tanımadık demeden herkese ulaşmaya çalışırken, istedikleri noktaya geldiklerinde kendilerine destek olanları, yanında duranları, zor günlerinde elini uzatanları bir anda unutabiliyor.
Dün bir telefonla ulaşmaya çalışanlar, bugün telefonlara cevap vermeyi kendilerine yakıştıramıyor. Dün bir selamı, bir desteği, bir kapının açılmasını bekleyenler; bugün selam vermeyi bile gereksiz görebiliyor. Dün insanların gönlünü kazanmaya çalışanlar, bugün makamlarının gölgesinde insanları görmezden gelebiliyor.
Oysa unutulmaması gereken çok önemli bir gerçek var: Hiç kimse kimseden üstün değildir!
İnsanları birbirinden üstün kılan oturduğu koltuk, taşıdığı unvan, sahip olduğu makam ya da elindeki imkânlar değildir. İnsanı değerli kılan; karakteri, vicdanı, dürüstlüğü, vefası ve insanlara karşı gösterdiği saygıdır.
Makamlar değişir, görevler sona erer, koltuklar el değiştirir. Bugün alkışlayan kalabalıklar yarın başka kapılara yönelebilir. Çünkü makamın çevresinde toplananların bir kısmı insana değil, sahip olduğu güce yakın durur. Güç el değiştirdiğinde gerçek dostlukların ve samimiyetin kimlerde olduğu da ortaya çıkar.
İşte tam da bu noktada insanın kendisine sorması gereken bir soru vardır: Bugün bulunduğum yere gelirken kimlerin emeği oldu? Hangi kapılar yüzüme açıldı? Kimler bana inandı, kimler yanımda durdu, kimler zor zamanımda destek verdi?
Bu soruların cevabını unutanlar, aslında en büyük kaybı yaşayanlardır. Çünkü insan yükseldikçe küçülmeyi, güçlendikçe mütevazı olmayı, söz sahibi oldukça adaletli davranmayı bilmelidir.
Unutmayalım ki hayat, kimsenin sonsuza kadar aynı yerde kalacağı bir yol değildir. Bugün yukarıda olan yarın aşağıda, bugün söz sahibi olan yarın başkasının sözüne ihtiyaç duyan konumda olabilir. Hayatın terazisi bazen geç tartar ama hiçbir şey sonsuza kadar gizli kalmaz.
Bir de işin başka bir boyutu var: İnsanların hafızası sandığımızdan çok daha güçlüdür. Kimin hangi şartlarda nasıl davrandığını, kimin vefa gösterdiğini, kimin menfaati uğruna sırt çevirdiğini zaman kaydetmeye devam eder.
Çünkü tarih yalnızca yaşanan büyük olayları değil, insanların yaptıklarını, söylediklerini ve geride bıraktıkları izleri de yazar.
Bugün kendisini herkesten üstün görenler, yarın kendi geçmişleriyle yüzleşmek zorunda kalabilir. Dün kapı kapı dolaştığı insanları bugün yok sayanlar, yarın aynı kapılara yeniden ihtiyaç duyabilir. Hayatın en büyük sınavlarından biri de budur: İnsan, yükseldiği yerde insan kalabiliyor mu?
Kimse bulunduğu makamı kendisine verilmiş sonsuz bir güç olarak görmemeli. Her makamın bir süresi, her görevin bir sonu, her insanın da bir hesap vereceği vicdanı vardır.
Unutmayalım; insanın arkasında bıraktığı en büyük miras makamı değil, insanlığıdır. Ne kadar yükseldiğiniz değil, yükselirken kimleri incitmediğiniz önemlidir. Ne kadar insan tanıdığınız değil, kaç insanın gönlünde güzel bir iz bıraktığınız değerlidir.
Son sözümüz şu olsun:
Bugün geldiğiniz yeri unutmayın. Dün kim olduğunuzu, kimlerin size destek verdiğini, hangi kapılardan geçtiğinizi hafızanızdan silmeyin. Çünkü hayat döner, şartlar değişir, makamlar el değiştirir. Bir gün herkes kendi yaptıklarıyla baş başa kalır.
İnsanları unuttuğunuzu sanabilirsiniz ama yaşananları silemezsiniz.
Makamlar geçicidir, unvanlar gelip geçer; fakat karakter insanın ömrü boyunca peşinden gelir. Tarih ise hiçbir şeyi unutmaz, herkesi kendi bıraktığı izlerle hatırlar.
Hasan GİRGİN



