Ne Ekersen, Onu Biçersin!
Hayat, insana her zaman istediğini vermez ama çoğu zaman yaptıklarının karşılığını bir şekilde önüne koyar. Kimi zaman bir tebessüm olarak döner ektiğin iyilik, kimi zaman gecenin sessizliğinde vicdanını sızlatan bir pişmanlık olur.
İnsan, yaşarken farkına varmaz belki ama her sözüyle, her davranışıyla kendi geleceğini hazırlar. Bir gönüle dokunur, bir yaraya merhem olursun; gün gelir hiç ummadığın bir yerde o iyiliğin sana ışık olur. Bazen de bir kalbi kırar, bir güveni yıkar, bir insanın umutlarını incitirsin. Sonra zaman geçer, hayat önüne bir ayna koyar ve kendinle yüzleşmek zorunda kalırsın.
Çünkü hayatın hafızası vardır.
İyilik de kötülük de bir yerde iz bırakır. Söylediğimiz sözler unutulsa bile hissettirdiklerimiz kolay kolay silinmez. İnsanların hayatına nasıl dokunduğumuz, ardımızda nasıl bir iz bıraktığımız, aslında kim olduğumuzu anlatır.
Ne yazık ki bazı insanlar, çıkarları uğruna dostlukları tüketir, menfaatleri uğruna sadakati unutur. İşleri düştüğünde kapını çalar, işleri bittiğinde seni tanımazdan gelirler. Oysa hayat, yalnızca kazandıklarımızdan ibaret değildir. Asıl mesele, kazanırken neleri kaybettiğimiz ve geride nasıl bir insan bıraktığımızdır.
Unutulmamalıdır ki dünya kimsenin etrafında dönmez. Bugün güçlü olan yarın desteğe ihtiyaç duyabilir. Bugün başkasına tepeden bakan, yarın uzanacak bir el arayabilir. Hayatın en büyük dersi de burada saklıdır: Kimseye yaşattıklarımızın bize hiçbir zaman dönmeyeceğini düşünerek yaşamamalıyız.
Bazen bir özür, kırılan bir kalbi onarabilir. Bazen bir güzel söz, umudunu kaybetmiş bir insana yeniden güç verebilir. Bazen de susmak, söyleyeceğimiz onlarca sözden daha büyük bir erdemdir. Çünkü insan olmak, yalnızca yaşamak değil; başkasının yüreğinde de güzel bir iz bırakabilmektir.
Hayat kısa… Kırmaya, incitmeye, hesap yapmaya, üç günlük dünyanın geçici çıkarları uğruna insan kaybetmeye değmez. Bir gün hepimiz geriye dönüp baktığımızda, sahip olduklarımızdan çok, kimlerin hayatına dokunduğumuzu ve nasıl hatırlandığımızı düşüneceğiz.
İşte o gün, ne ektiğimizi daha iyi anlayacağız.
Bir gönle sevgi eken, sevgiyle hatırlanır. İyilik eken, duasını alır. Kibir eken, yalnızlığıyla yüzleşir. Kötülük eken ise bir gün kendi vicdanının hesabını vermek zorunda kalır.
Hayat işte…
Bazen geç öğretir, bazen acıtarak anlatır ama insana eninde sonunda şunu hatırlatır:
Ne ekersen onu biçersin. Çünkü hayat, başkalarına yaşattıklarımızın izlerini bir gün kendi yolumuza çıkarır.
Hasan GİRGİN
